Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

UZASADNIENIE

P. G., S. C., A. S., J. P., J. S., M. T., M. L., J. K. i L. K. – zostali obwinieni o to, że:

1.  w dniu 18.07.2024 r. ok. godz. 08:45 przy ul. (...) w W. tamowali i utrudniali ruch na drodze publicznej,

tj. o wykroczenie z art. 90 § 1 kw;

2.  w dniu 18.07.2024 r. ok. godz. 08:45 przy ul. (...) w W. wybrykiem polegającym na przyklejeniu się do powierzchni jezdni zakłócili spokój i porządek publiczny,

tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw;

3.  w dniu 18.07.2024 r. ok. godz. 08:45 przy ul. (...) w W. nie stosowali się do poleceń zejścia z jezdni wydanych na podstawie prawa przez funkcjonariusza Policji, umyślnie uniemożliwili i istotnie utrudnili wykonywania czynności legitymowania,

tj. o wykroczenie z art. 65a kw.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 lipca 2024 roku około godziny 8:45 w W. na wysokości posesji przy ul. (...) odbył się protest (...), którego celem było nagłośnienie zagrożeń związanych z niekorzystnym wpływem działalności człowieka na zmiany klimatyczne i środowisko naturalne, przejawiające się m.in. niedoborami wody. W proteście tym brało udział około 15 osób, w tym: P. G., S. C., A. S., J. P., J. S., M. T., M. L., J. K. i L. K.. Uczestnicy protestu usiedli na pasach ruchu ul. (...), blokując przejazd pojazdów tą ulicą w kierunku M.. Ponadto część z protestujących, w tym A. S., J. P., M. T., J. K. i L. K., przykleili klejem swe dłonie do jezdni. Przybyli na miejsce policjanci kilkukrotnie zwrócili się do protestujących o zaprzestanie blokowania jezdni. Komunikaty te nie przyniosły żadnego skutku. W związku z tym policjanci wynieśli protestujących na chodnik przy ul. (...). Tam doszło do ustalenia danych uczestników protestu przez policjantów. Na skutek tej akcji protestacyjnej ruch pojazdów zmierzających ul. (...) w kierunku M. został wstrzymany na około 15 minut.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:



notatkę urzędową (k. 1-2);



protokół oględzin (k. 318-319);



nagrania zawarte na płycie na k. 317 odtworzone na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 roku (k. 506)



wyjaśnienia L. K. (k. 504-506);



wyjaśnienia S. C. (k. 506).

Obwinieni którzy złożyli wyjaśnienia, tj. L. K. i S. C., nie kwestionowali, iż w czasie i miejscu wskazanym w zarzutach uczestniczyli w akcji protestacyjnej w wyniku której doszło do zablokowania ul. (...). Zgodnie podali powód dla którego znaleźli się w godzinach rannych w dniu 18 lipca 2024 roku na pasach ruchu przeznaczonych do poruszania się pojazdów jadących ul. (...) w kierunku południowym, tj. chęć zwrócenia uwagi opinii publicznej na problem niekorzystnych zmian klimatu, skutkujących m.in. niedoborami wody. Dodali, że w żaden sposób nie utrudniali czynności interweniującym na miejscu zdarzenia policjantom, w tym okazali funkcjonariuszom posiadane dokumenty tożsamości. Ponadto S. C. wyjaśnił, że w czasie całego zajścia pełnił funkcję mediatora między protestującymi, przechodniami i policjantami.

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny wynikający ze wskazanych wyżej dowodów nie budził wątpliwości. Nie budziło wątpliwości, że P. G., S. C., A. S., J. P., J. S., M. T., M. L., J. K. i L. K. wraz z innymi osobami znaleźli się na jezdni ul. (...) w związku z uczestnictwem w akcji protestacyjnej. Ujawnione nagrania potwierdzają, że pomiędzy znalezieniem się obwinionych na pasach ruchu, a i ich usunięciem przez policjantów na chodnik minęło około 15 minut. Dowód ten potwierdza, że akcja policyjna mająca na celu udrożnienie ul. (...) przebiegła sprawnie i wszyscy protestujący, w tym obwinieni, sprawnie zostali przeprowadzeni na chodnik, gdzie nastąpiło ich legitymowanie. Powołane nagrania dowodzą również, że legitymowanie obwinionych również odbywało się w sposób standardowy i żaden z nich w sposób bezprawny nie zakłócał tej czynności.

Brak jest również podstaw, aby kwestionować wyjaśnienia L. K. i S. C. w części wskazującej na motywację ich zachowania w dniu 17 lipca 2024 roku, tj. chęć uczestnictwa w akcji protestacyjnej organizowanej przez (...).

Czyn zarzucony obwinionym wyczerpał dyspozycję art. 90 § 1 k.w. – tamowanie lub utrudnianie ruchu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu. Ul. (...) bez wątpienia należy do kategorii dróg publicznych. Tamowanie ruchu to jego blokowanie, hamowanie, zatrzymywanie. Może ono skutkować jego zatrzymaniem lub też spowolnieniem. Te ostatnie należałoby wiązać z zakłóceniem płynności ruchu i dopuszczalnej prędkości. Wobec tego tamowaniem ruchu będzie mogło być zatrzymanie pojazdu na wąskiej jezdni i uniemożliwianie przejazdu, zatrzymanie pojazdu na przejściu dla pieszych, przechodzenie przez jezdnię w niedozwolonym miejscu i zmuszanie w ten sposób kierowców pojazdów do znacznego zmniejszenia prędkości ( P. Daniluk (red.), Kodeks wykroczeń. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2019, Legalis). Nie budzi wątpliwości, że obwinieni przez około 15 minut znajdując się na jezdni przeznaczonej dla ruchu pojazdów kołowych wymusili ich postój, a więc tamowali i utrudniali ich ruch. Okoliczność, że zachowanie obwinionych miało związek z ich udziałem w akcji protestacyjnej nie może prowadzić automatycznie do uznania, iż zachowanie to nie stanowiło wykroczenia. Należy podkreślić, że celem i istotą akcji protestacyjnej w której udział wzięli P. G., S. C., A. S., J. P., J. S., M. T., M. L., J. K. i L. K. było zatamowanie ruchu kołowego. Z tego względu, choć motyw jakim kierowali się uczestnicy tego protestu może zasługiwać na aprobatę, to sposób jego przeprowadzenia uzasadnia uznanie, że jego uczestnicy dopuścili się czynu społecznie szkodliwego (bez wątpienia odczuwalnego dla kierowców i pasażerów podróżujących w czasie i w miejscu wskazanym w zarzucie). W innym wypadku należałoby uznać, że każda osoba chcąca wyrazić swe stanowisko w jakiejkolwiek kwestii może w sposób bezkarny zatamować ruch w centrum miasta. To z kolei mogłoby doprowadzić do anarchizacji ruchu drogowego odbywającego się na ulicach (...) i powstania napięć społecznych pomiędzy protestującymi a osobami korzystającymi z dróg publicznych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że pociągnięcie obwinionych do odpowiedzialności wykroczeniowej w związku z zachowaniem w dniu 18 lipca 2024 roku jest zasadne.

Jednocześnie zachowanie obwinionych nie wyczerpało znamion wykroczeń z art. 51 § 1 kw i art. 65a kw. W przypadku zarzutu dotyczącego wykroczenia z art. 51 § 1 kw ujawnionego na odtworzonych nagraniach zachowania obwinionych nie można kwalifikować jako „wybryk” powołany w tym przepisie. Powołane nagrania nie pozwalają także na uznanie, że obwinieni w czasie i miejscu wskazanym w postawionym im zarzucie umyślnie uniemożliwili lub istotnie utrudnili wykonanie czynności służbowej przez interweniujących na miejscu protestu policjantów. Jak wyżej wskazano usuniecie obwinionych z jezdni odbyło się bez istotnych przeszkód, a następnie policjanci bez większych problemów dokonali ustalenia tożsamości uczestników protestu. Z tego względu brak było podstaw do uznania, iż obwinieni wypełnili znamiona wykroczenia z art. 65a kw.

W konsekwencji Sąd P. G., S. C., A. S., J. P., J. S., M. T., M. L., J. K. i L. K. w zakresie zarzuconych im czynów uznał za winnych tego, że w dniu 18 lipca 2024 roku około godziny 8:45 przy ul. (...) w W. tamowali i utrudniali ruch na drodze publicznej, co stanowi wykrocznie z art. 90 § 1 kw.

Wymierzając kary obwinionym Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru określonymi w art. 33 kw. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. Orzeczone kary w swojej dolegliwości nie przekraczają stopnia winy, są adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Znaczenie przy wymiarze kar miał również fakt, że obwinieni nie byli dotychczas karani. Naruszenie dobra prawnego w postaci porządku w komunikacji wyrządzone przedmiotowym wykroczeniem nie było znaczne. Sąd oceniając zajście z dnia 18 lipca 2024 roku uwzględnił, że obwinieni brali udział w akcji protestacyjnej. Uwzględniwszy powyższe rozważania Sąd uznał, iż orzeczone wobec każdego z obwinionych grzywny w wysokości po 300 złotych są sprawiedliwe.

Na podstawie art. 119 § 1 kpw Sąd zasądził od każdego z obwinionych na rzecz Skarbu Państwa opłaty w wysokości po 30 zł, ustalone na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz koszty postępowania w kwotach po 120 zł, tj. zryczałtowane wydatki postępowania ustalone na podstawie § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.