Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 693/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. P. (1)

W dniu 26 sierpnia 2017 roku w W. przy pasażu (...) na terenie działki o numerze ewidencyjnym (...) z obrębu (...), której właścicielem jest spółka (...) sp. z o.o., sp. k. dokonał nieumyślnie zniszczenia prawnie chronionego obiektu w postaci pomnika przyrody – drzewa leszczyny tureckiej, objętej ochroną na podstawie uchwały nr(...) (...) z dnia 9 lipca 2015 roku w sprawie pomników przyrody położonych na terenie D. Ś. i wskazanej pod poz. 12 załącznika nr 1 do w/w uchwały poprzez wydanie podległemu pracownikowi – A. R. (1) polecenia jej wycięcia bez uzyskania pozwolenia wydanego przez właściwy organ administracyjny – Prezydenta m.st. W., czym spowodował istotną szkodę, tj. o czyn z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 187 § 1 i 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Na terenie zieleni przy skrzyżowaniu ulicy (...) w W., na działce ewidencyjne nr (...), obręb (...) znajdowało się drzewo - leszczyna turecka. Drzewo na podstawie uchwały Rady (...) nr (...) z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody położonych w dzielnicy Ś. stanowiło pomnik przyrody. Podlegało ochronie, podejmowano szereg czynności mających na celu poprawę żywotności drzewa. Od 2009 roku drzewo na zlecenie Biura Ochrony (...) było poddawane zabiegom pielęgnacyjnym, monitorowane i badane. Od lutego 2015 roku właściciel działki był informowany o zakazach i ochronie obowiązujących wobec pomnika przyrody. Biuro Ochrony (...) informowało go, że zniesienie form ochrony przyrody może nastąpić wyłącznie po podjęciu uchwały przez Radnych m.st. W.. W dniu 3 sierpnia 2015 roku właściciel działki złożył wniosek o zniesienie ochrony z leszczyny tureckiej wskazując, że stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa powszechnego. W dniu 1 kwietnia 2016 roku podczas wizji terenowej pracownik (...) stwierdził usiłowanie podpalenia nasady pnia drzewa. Podjęto inicjatywę uchwałodawczą w przedmiocie uchylenia ochrony drzewa. Rozstrzygniętą tą kwestie na posiedzeniu Rady m.st. W. w dniu 21 kwietnia 2016 roku. Uchwała w sprawie zniesienia pomnika przyrody nie została podjęta przez Radę m.st. W.. Postanowiono opracować katalog niezbędnych do wykonania zabiegów pielęgnacyjnych oraz uruchomiono monitoring wizyjny terenu na którym rosła leszczyna. W dniu 21 sierpnia 2017 roku właściciel działki wystosował kolejne pismo do (...) z prośbą o pilną wycinkę drzew na działce (...) uzasadniając, że stwarza zagrożenie dla mienia oraz zdrowia ludzi. Podczas wizji terenowej w dniu 22 sierpnia 2017 roku pracowników (...) nie stwierdzono stanu zagrożenia.

zeznania A. A.

598-600

zeznania A. B.

3-5

zeznania M. P.

23-24

zeznania J. C.

816-817

uchwała nr (...) z zał.

37-51

pismo

51

dokumentacja

57-530

ekspertyza

583-593

pismo

33-36

S. P. (1) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą R. Serwis z siedziba w J.. W ramach prowadzonej działalności zajmuje się wycinką drzew i wykonywaniem prac na wysokościach.

wyjaśnienia oskarżonego

677-678, 745-746

zeznania A. R. (2)

548-549

W dniu 25 sierpnia 2017 roku do S. P. (2) na numer (...) zadzwonił mężczyzna z numeru (...), który zapytał czy byłby zainteresowany realizacją zlecenia polegającego na wycince drzew na terenie W.. Klient wskazał dokładną lokalizację, podał ilość drzew do wycięcia. S. P. (1) przekazał mu wycenę, którą klient zaakceptował. Umówiono się na realizację zlecenia w dniu 26 sierpnia 2017 roku o godzinie 9:00. Klient nalegał, aby realizacja odbyła się w tym dniu.

wyjaśnienia oskarżonego

677-678, 745-746

W dniu 26 sierpnia 2017 roku w godzinach porannych S. P. (1) wraz ze swoimi pracownikami A. R. (2) i A. M. poruszając się samochodem marki P. o nr rej. (...) zjawili się na terenie nieruchomości położonej przy skrzyżowaniu ulicy (...) w W. w celu realizacji zlecenia. Po chwili oczekiwania na miejscu zjawił się nieznany z imienia S. P. (1) i jego pracownikom mężczyzną w wieku około 40 lat. S. P. (1) udał się wraz z mężczyzną po terenie nieruchomości w celu obejrzenia drzew do wycinki. Mężczyzna wskazał mu, które drzewa mają zostać wycięte. Jednym ze wskazanych drzew była leszczyna turecka, na której znajdowała się tabliczka "pomnik przyrody". Informował przy tym, że drzewa kolidują z planowaną budową budynku. Mężczyzna okazał S. P. (1) dokumenty, który miały stanowić pozwolenia na wycinkę. Deklarował, że takie pozwolenia uzyskał. S. P. (1) nie zapoznał się szczegółowo z dokumentami. Po koło 10-15 minutach mężczyzna opuścił teren, a S. P. (1) wskazał A. R. (2) drzewa przeznaczone do wycięcia. A. R. (3) dokonał wycinki drzew, w tym leszczyny tureckiej. W trakcie wycinki leszczyny tureckiej A. R. (3) dokonał cięcia, zaś S. P. (1) i A. M. obsługiwali linę przytwierdzoną do drzewa. S. P. (1) wydał polecenie, aby nie uprzątać drzew, gdyż życzenie zleceniodawcy miały pozostać po ścięciu na terenie nieruchomości. Wycinka trwała około 2 godzin. Za usługę wystawiono fakturę VAT na dane: (...) sp. z o.o., sp. k.

wyjaśnienia oskarżonego

677-678, 745-746

zeznania A. R. (2)

548-549,

protokół oględzin

6-7,540-545

nagrania z monitoringu

9,17

Właściciel gruntu wielokrotnie próbował uzyskać pozwolenie na wycinkę przedmiotowego drzewa uzasadniając to względami bezpieczeństwa.

zeznania J. S.

14-16

zeznania T. S.

558-559

S. P. (1) nie był uprzednio karany.

informacja z KRK

682

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w całości. Oskarżony przyznał, że zlecił podległemu mu pracownikowi wycinkę drzewa stanowiącego pomnik przyrody. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że dokonał tego na zlecenie osoby trzeciej, która wskazała mu konkretne drzewa przeznaczone do usunięcia i zapewniała go o posiadanych zezwoleniach na ich wycinkę. W ocenie Sądu wersja przedstawiona przez oskarżonego jest w pełni wiarygodna. Wbrew zasadom doświadczenia życiowego, a jednocześnie wbrew logice byłoby przyjęcie, że oskarżony zupełnie samodzielnie podjął decyzję o wycięciu drzew na cudzej działce. Co prawda to toku postępowania nie udało się ustalić danych bezpośredniego zleceniodawcy, jednak obecność mężczyzny, który wskazał oskarżonemu drzewa i zakres prac potwierdzają także zeznania pracownika oskarżonego. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego były spontaniczne, spójne, szczerze, a w konsekwencji stanowiły miarodajny materiał dowodowy w niniejszej sprawie.

zeznania A. R. (2)

Świadek przyznał, że na polecenie oskarżonego dokonał ścięcia przedmiotowego drzewa, a zatem był naocznym świadkiem i uczestnikiem całego zdarzenia. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka, albowiem były one logiczne i spójne, korespondowały ze sobą nawzajem oraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w tym z wyjaśnieniami oskarżonego, a ich ocena pod kątem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie daje podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

zeznania A. B.

A. B. jako pracownik Biura Ochrony (...) m.st. W. posiadała wiedzę w zakresie, statusu ściętego drzewa, podejmowanych działań w zakresie jego pielęgnacji, jak również o wnioskach składanych przez właściciela działki o wyrażenie zgody na jego wycięcie - rozpatrzonych negatywnie. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka, albowiem były one logiczne i spójne, korespondowały ze sobą nawzajem oraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z dowodami z dokumentów, a ich ocena pod kątem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie daje podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

zeznania J. C.

Świadek posiadał wiedzę w zakresie, statusu ściętego drzewa, podejmowanych działań w zakresie jego pielęgnacji, jak również o wnioskach składanych przez właściciela działki o zgodę na jego wycięcie - rozpatrzonych negatywnie. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka, albowiem były one logiczne i spójne, korespondowały ze sobą nawzajem oraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z dowodami z dokumentów, a ich ocena pod kątem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie daje podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

zeznania M. P.

Świadek posiadał wiedzę w zakresie, statusu ściętego drzewa, podejmowanych działań w zakresie jego pielęgnacji, jak również o wnioskach składanych przez właściciela działki o zgodę na jego wycięcie - rozpatrzonych negatywnie. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka, albowiem były one logiczne i spójne, korespondowały ze sobą nawzajem oraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z dowodami z dokumentów, a ich ocena pod kątem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie daje podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

zeznania A. A.

Świadek posiadał wiedzę w zakresie, statusu ściętego drzewa, podejmowanych działań w zakresie jego pielęgnacji, jak również o wnioskach składanych przez właściciela działki o zgodę na jego wycięcie - rozpatrzonych negatywnie. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka, albowiem były one logiczne i spójne, korespondowały ze sobą nawzajem oraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z dowodami z dokumentów, a ich ocena pod kątem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie daje podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

zeznania J. S.

Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne w zakresie w jakim zeznawał na okoliczność ubiegania się przez właściciela gruntu o zezwolenia na wycinkę drzewa stanowiącego pomnik przyrody. Należy wskazać, że wątpliwości co do wiarygodności Sądu budziły zeznania świadka w zakresie w jakim wskazywał, że nie posiadał wiedzy o zleconych pracach wycinkowych. Należy podkreślić, że wielokrotnie zwracano się o pozwolenie na taką wycinkę, zaś ostatecznie go nie uzyskano. Nieprawdopodobnym jest, że do takiego zlecenia doszło przez osobę niezwiązaną z właścicielem gruntu, jednak w materiale dowodowym brak jest miarodajnych dowodów potwierdzających, że świadek taką wiedzę posiadał, czy aby zlecał wycinkę. Zeznania świadka nie wniosły istotnych okoliczności dla sprawy, nie był on naocznym świadkiem zdarzenia, zaś jego twierdzeń w zakresie zlecenie prac nie można było zweryfikować z innymi dowodami, a zatem nie były ważące dla sprawy.

zeznania T. S.

Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne w zakresie w jakim zeznawał na okoliczność ubiegania się przez właściciela gruntu o zezwolenia na wycinkę drzewa stanowiącego pomnik przyrody. Należy wskazać, że wątpliwości co do wiarygodności Sądu budziły zeznania świadka w zakresie w jakim wskazywał, że nie posiadał wiedzy o zleconych pracach wycinkowych. Należy podkreślić, że wielokrotnie zwracano się o pozwolenie na taką wycinkę, zaś ostatecznie go nie uzyskano. Nieprawdopodobnym jest, że do takiego zlecenia doszło przez osobę niezwiązaną z właścicielem gruntu, jednak w materiale dowodowym brak jest miarodajnych dowodów potwierdzających, że świadek taką wiedzę posiadał, czy aby zlecał wycinkę. Zeznania świadka nie wniosły istotnych okoliczności dla sprawy, nie był on naocznym świadkiem zdarzenia, zaś jego twierdzeń w zakresie zlecenie prac nie można było zweryfikować z innymi dowodami, a zatem nie były ważące dla sprawy.

ekspertyza

Wiarygodne w całości, nie budziło zastrzeżeń natury prawnej i faktycznej, a żadna ze stron nie kwestionowała jego treści.

protokół oględzin

Wiarygodne w całości, nie budziło zastrzeżeń natury prawnej i faktycznej, a żadna ze stron nie kwestionowała jego treści.

pismo

Wiarygodne w całości, nie budziło zastrzeżeń natury prawnej i faktycznej, a żadna ze stron nie kwestionowała jego treści.

uchwała nr (...) z zał.

Wiarygodne w całości, nie budziło zastrzeżeń natury prawnej i faktycznej, a żadna ze stron nie kwestionowała jego treści.

dokumentacja

Wiarygodne w całości, nie budziło zastrzeżeń natury prawnej i faktycznej, a żadna ze stron nie kwestionowała jego treści.

informacja z KRK

Dokumenty urzędowe sporządzone przez upoważnione do tego organy w prawem przepisanej formie. Ich treść nie była kwestionowana przez strony, brak jest także innych okoliczności, które mogłyby podważać ich wiarygodność.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.

S. P. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 187 § 1 k.k. kto niszczy, poważnie uszkadza lub istotnie zmniejsza wartość przyrodniczą prawnie chronionego terenu lub obiektu, powodując istotną szkodę, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. W myśl § 2 powołanego przepisu, jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Dobrami chronionymi przez art. 187 k.k. są wartości przyrodnicze prawnie chronionych terenów i obiektów. Pojęcie "prawnie chronione obiekty" nie zostało sprecyzowane ani w treści art. 187 KK, ani w żadnym z przepisów Kodeksu karnego. Pojęciem tym nie operuje także OchrPrzyrodU, w której jedynie wymienia się w art. 6 ust. 1 pkt 1-10 formy ochrony przyrody, wyliczając wśród nich: parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe oraz ochronę gatunkową roślin, zwierząt i grzybów.

Czynność wykonawcza sprawcy polega na niszczeniu, poważnym uszkodzeniu lub istotnym zmniejszeniu wartości przyrodniczej prawnie chronionego terenu lub obiektu. W znaczeniu potocznym "zniszczenie" to "zburzenie, zrujnowanie, spustoszenie, uczynienie niezdatnym do użytku" (M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. III, Warszawa 1989, s. 1050). To także "spowodowanie dużych strat materialnych, spowodowanie, że coś przestanie istnieć, unicestwienie, zniweczenie, usunięcie, uczynienie niezdatnym do użytku" (S. Dubisz (red.), Uniwersalny słownik języka polskiego, t. IV, Warszawa 2003, s. 1055-1056). Terminem "zniszczenie" ustawodawca posługuje się kilkakrotnie w Kodeksie karnym, nie wyjaśniając jednak jego zakresu. Zniszczenie polegać może na rozmaitych formach zachowania, których ustawodawca nie określa nawet w sposób przykładowy. W literaturze podkreśla się, że "zniszczenie" jest tradycyjną kategorią znaną przestępstwom przeciwko mieniu, występującą zwykle w "triadzie: zniszczenie, uszkodzenie, uczynienie niezdatnym do użytku" (W. Radecki, w: Wąsek, Zawłocki, Kodeks karny, t. I, 2010, s. 754). Zniszczeniem wydaje się być takie zachowanie, po którym niemożliwe jest przywrócenie do stanu poprzedniego, a więc które cechuje się nieodwracalnością. treści art. 187 KK mowa o poważnym uszkodzeniu, w odróżnieniu od treści art. 181 § 2 KK, w którym stypizowano jedynie "spowodowanie uszkodzenia roślin lub zwierząt". Pojęcie poważnego uszkodzenia nie zostało określone ani w treści art. 187 KK, ani w innym miejscu w Kodeksie karnym. Ma ono charakter ocenny. W znaczeniu potocznym "poważny" to "ważny, niebagatelny, znaczny, niemały" (M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. II, s. 864). Tak więc uszkodzenie poważne nie będzie to każde uszkodzenie prawnie chronionego terenu lub obiektu, a tylko takie, które istotnie zmniejszając jego wartość przyrodniczą i powodując istotną szkodę będzie charakteryzować się skutkiem poważniejszym niż ten, o jakim mowa w treści art. 127 OchrPrzyrodU, penalizującego naruszanie zakazów obowiązujących w: parkach narodowych, rezerwatach przyrody, parkach krajobrazowych, obszarach chronionego krajobrazu, obszarach Natura 2000 oraz w stosunku do pomników przyrody, stanowisk dokumentacyjnych, użytków ekologicznych, zespołów przyrodniczo-krajobrazowych, roślin, zwierząt lub grzybów objętych ochroną gatunkową. Może to nastąpić w wyniku wszelkich działań, np. ręcznego lub mechanicznego niszczenia drzewostanu, wyrywania roślin, oddziaływania środkami chemicznymi, promieniotwórczymi, a także w toku działalności gospodarczej, także w sąsiedztwie terenu objętego ochroną.

Przestępstwo z art. 187 k.k. jest przestępstwem powszechnym, a jego sprawcą może być każdy, zarówno właściciel chronionego obiektu, osoba do której obowiązków należy otaczanie takiego obiektu pieczą, jak i każda inna osoba.

Przestępstwo z art. 187 k.k. może być popełnione z winy umyślnej, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym (art. 187 § 1 KK) - jeżeli sprawca swoim działaniem zmierza do zniszczenia, bądź poważnego uszkodzenia lub istotnego zmniejszenia wartości przyrodniczej prawnie chronionego terenu lub obiektu (zamiar bezpośredni) albo przewidując taki skutek godzi się z jego zaistnieniem (zamiar ewentualny). W treści art. 187 § 2 k.k. przewidziano odpowiedzialność sprawcy działającego nieumyślnie, który doprowadził do zaistnienia skutku przewidzianego w treści art. 187 k.k., ale nie miał zamiaru popełnienia takiego czynu, dopuścił się go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia czynu przewidywał albo mógł przewidzieć (art. 187 § 2 k.k.). Czyn zabroniony popełniony nieumyślnie, jest czynem nieostrożnym. Pozostaje wciąż aktualną trudność odnajdywania tych reguł postępowania, które rozstrzygają o tym czy dane zachowanie jest, czy też nie jest zachowaniem ostrożnym. Źródeł reguł ostrożności poszukiwać należy w szczegółowych przepisach prawa administracyjnego (drogowego, wodnego, budowlanego, dozoru technicznego, miar i probiernictwa, ochrony przeciwpożarowej itp.) oraz prawa pracy przede wszystkim w przepisach dotyczących ochrony i bezpieczeństwa pracy. warunkiem odpowiedzialności karnej jest obiektywny (ekwiwalencyjny) związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem zasad ostrożności (czynem nieostrożnym) a skutkiem (nieostrożnym czynem zabronionym). Naruszenie reguł ostrożności stanowi element przedmiotowy wspólny dla wszystkich czynów nieumyślnych popełnianych w obu formach winy nieumyślnej: lekkomyślności i niedbalstwa. Od strony subiektywnej proces decyzyjny przy lekkomyślności rozpoczyna się świadomością naruszenia reguł ostrożności (względnie świadomością możliwości naruszenia reguł ostrożności), a przy niedbalstwie może być poprzedzony taką świadomością, ale świadomości takiej sprawca nie musi posiadać.

W świetle przedstawionych powyżej rozważań oraz analizy zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy, iż w dniu 26 sierpnia 2017 roku w W. przy pasażu (...) na terenie działki o numerze ewidencyjnym (...) z obrębu (...) oskarżony zlecił podległemu mu pracownikowi wycięcie drzewa z gatunku leszczyny tureckiej. Dokonał tego bez uzyskania przez właściciela gruntu pozwolenia wydanego przez właściwy organ administracyjny – Prezydenta m.st. W.. Na skutek działania podjętego przez oskarżonego doszło do zniszczenia prawnie chronionego obiektu w postaci pomnika przyrody, objętego ochroną na podstawie uchwały nr (...) (...) z dnia 9 lipca 2015 roku w sprawie pomników przyrody położonych na terenie D. Ś. i wskazanej pod poz. 12 załącznika nr 1 do w/w uchwały.

W ocenie Sądu czynu tego dopuścił się jednak niemyślnie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, że dokonał wycinki na zlecenie innej osoby, która prawdopodobnie działając z ramienia spółki (...) sp. z o.o., sp. k. złożyła oskarżonemu zlecenie, a następnie wskazała konkretne drzewa, które należy wyciąć. Wbrew doświadczeniu życiowemu i logice byłoby przyjęcie, że oskarżony w dniu 26 sierpnia 2017 roku zjawił się na gruncie bez wiedzy jego właścicieli i samodzielnie dokonał wycinki drzew. Okoliczność, że po zjawieniu się na miejscu wykonywania prac, oskarżony otrzymał wytyczne od nieustalonego mężczyzny potwierdził także naoczny świadek – pracownika oskarżonego. Nadto należy wskazać, że za wykonaną usługę oskarżony otrzymał wynagrodzenie, zaś fakturę za nią wystawił na dane wyżej wskazanej spółki. Nie ulega zatem wątpliwości, że został zaangażowany w to przez osoby trzecie, w których interesie było przeprowadzenie wycinki.

Zdaniem Sądu, wiarygodna jest wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego wskazująca, że na miejscu wycinki czekał na niego mężczyzna, który udzielił mu instrukcji co zakresu prac i zapewnił go o posiadanych zezwoleniach. Jednak jak wynika z wyjaśnień samego oskarżonego, nie weryfikował on treści okazanych mu dokumentów, „nie wczytywał się w nie”, a zatem nie potwierdził, czy faktycznie zezwolenia takie były wydane. Podkreślenia wymaga, że tym bardziej należało od oskarżonego oczekiwać, że sprawdzi posiadane dokumenty, gdyż jak sam przyznał widział na jednym z drzew przeznaczonym do wycinki tabliczkę „pomnik przyrody”. Należy także uwypuklić, że oskarżony od wielu lat zajmował się zawodowo wycinką drzew, posiadał w tym zakresie szeroką wiedzę i doświadczenie. Od podmiotu zajmującego się profesjonalnie wycinką drzew należało zatem oczekiwać, że przed podjęciem prac, których zakres obejmował m.in. wycinkę pomnika przyrody, dokona sprawdzenia czy zleceniodawca posiada niezbędne zezwolenia w tym zakresie. W tym zakresie wypowiedział się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 27 lutego 2024 roku, III OSK 3432/21 wskazując, że od zleceniobiorcy zajmującego się profesjonalnie wycinką drzew należy oczekiwać, że uzyska szczegółowe wyjaśnienia na temat przedmiotu zlecenia, mając świadomość konsekwencji prawnych ewentualnej nielegalnej wycinki. Jeżeli natomiast zleceniodawca nie oznaczył w terenie, jak i nie potrafił precyzyjnie wskazać drzew objętych zezwoleniem, to zleceniobiorca nie powinien był przystępować do tych prac na działce.

W niniejszej sprawie oskarżony zaniechał sprawdzenia czy zleceniobiorca posiada wymagane zezwolenia na wycinkę. W sytuacji, gdyby należycie zapoznał się z przedstawianą dokumentacją, odkryłby brak zezwolenia na wycinkę leszczyny tureckiej, a wówczas winien był odmówić wykonania usługi. Takie zachowanie należało uznać za niezachowanie reguł ostrożności ze strony oskarżonego. Wina oskarżonego polegała na lekkomyślności i niedbalstwie przy wykonywaniu zlecenia. W ocenie Sądu wystąpił również obiektywny związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem zasad ostrożności (nie zweryfikowanie posiadanych zezwoleń) a skutkiem (wycięcie drzewa stanowiącego pomnik przyrody). Należy zatem wskazać, że oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 187 § 1 i 2 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

I.

S. P. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

Czyn z art. 187 § 1 k.k. zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności oraz karą pozbawienia wolności do lat 2. W przypadku działania z winy nieumyślnej (art. 187 § 2 k.k.) sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Forma sankcji umożliwia sądowi skorzystanie z dyrektywy zawartej w art. 58 § 1 k.k. Pozwala to również na odstąpienie od wymierzenia kary na rzecz środka karnego oraz w razie spełnienia przez sprawcę przesłanek z art. 66 § 1 k.k., na warunkowe umorzenie postępowania karnego.

Zgodnie z art. 66 § 1 i 2 k.k., sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Art. 66 § 1 k.k. pozwala na warunkowe umorzenie postępowania, jeżeli spełnione zostaną wszystkie, szczegółowo określone w tym przepisie przesłanki związane z czynem oraz z osobą sprawcy, uzasadniające wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 roku III KK 339/13).

W niniejszej sprawie zostały spełnione warunki pozwalające na warunkowe umorzenie postępowania karnego prowadzonego w stosunku do oskarżonego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zostały spełnione przesłanki formalne. Oskarżony nie był dotychczas karany, a zarzucone mu przestępstwo zagrożone jest karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, tj. brak jest wątpliwości co do przebiegu zdarzenia. Dokonane ustalenia pozwalają przyjąć, że społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu nie jest znaczna. Oskarżony dokonał wycinki drzewa działając w zaufaniu do zleceniobiorcy, który przekonywał go o posiadanych zezwoleniach. Oskarżony dokonując wycinki nie sprostał swoim obowiązkom w postaci weryfikacji dokumentacji, ale nie kierował się przy tym motywacją zasługującą na potępienie. Nie zlekceważył całkowicie kwestii zezwoleń, rozmawiał o tym ze zleceniodawcą, jednak nie dokonał należytego sprawdzenia dokumentów. Skupił się na głównym przedmiocie zlecenia, tj. wykonaniu wycinki. Jego działanie nie było zamierzone. Zachowanie oskarżonego w tych okolicznościach nie kwalifikuje się jako nadmiernie lekceważące, które wymagałoby surowego ukarania. Oceniając postawę sprawcy Sąd wziął pod uwagę okoliczności, w jakich wszedł on w kolizję z prawem. Oceniając właściwości i warunki osobiste sprawcy Sąd poddał analizie jego cechy charakteru, wrażliwość i cechy osobowości w szczególności te, które zadecydowały o wejściu na drogę przestępstwa. Zdarzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania stanowiło w życiu oskarżonego charakter incydentalnego, nieumyślnego zachowania, które będzie niewątpliwie będzie stanowiło dla oskarżonego nauczkę na przyszłość. Wynika to, ze szczerych w ocenie Sądu wyjaśnień oskarżonego. Ponadto Sąd wziął pod uwagę okoliczności związane z życiem oskarżonego. Oskarżony jest osobą młodą, niekaraną i prowadzi unormowany tryb życia. W przeszłości przestrzegał porządku prawnego i prawidłowo funkcjonował w społeczeństwie. Jednocześnie Sąd uwzględnił postawę oskarżonego w toku postępowania. Oskarżony nie zaprzeczył popełnieniu zarzucanego mu czynu i nie próbował się w żaden sposób uchylić od odpowiedzialności karnej. Nie utrudniał on toczącego się postępowania karnego.

Umarzając warunkowo postępowanie Sąd miał również na względzie fakt, iż samo postawienie oskarżonemu zarzutu popełnienia przestępstwa oraz skierowanie przeciwko niemu aktu oskarżenia, stanowiło dla dotychczas niekaranego S. P. (1) wystarczającą dolegliwość. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowanie to toczyło się od 2017 roku, co stanowiło dla oskarżonego przez lata pewną dolegliwość.

Oceniając właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jak również jego dotychczasowy sposób życia Sąd uznał, iż wobec niego zachodzą podstawy do przyjęcia pozytywnej prognozy do co jego przyszłego zachowania. Jego warunki osobiste oraz dotychczasowy nienaganny sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Powyższe implikuje wniosek, iż orzeczenie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania będzie dla niego wystarczającą nauczką za popełniony przez niego czyn i odniesie pożądany skutek w postaci zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Gdyby ta pozytywna prognoza okazała się być błędna postępowanie karne w niniejszej sprawie będzie mogło zostać podjęte na podstawie art. 68 k.k. Uwzględniwszy powyższe Sąd przyjął na podstawie art. 67 § 1 k.k. roczny okres próby.

Ze względu na datę popełnienia czynu, Sąd wziął pod uwagę treść art. 4 § 1 k.k.

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. P. (1)

II.

1

Na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk zasądza od oskarżonego S. P. (1) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwotę 5000 złotych tytułem świadczenia pieniężnego.

Ze względu na datę popełnienia czynu, Sąd wziął pod uwagę treść art. 4 § 1 k.k.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 60 zł tytułem opłaty. W ocenie Sądu wysokość zasądzonych kosztów nie będzie stanowiła zbytniego uszczerbku dla utrzymania oskarżonego. Nadto w ocenie Sądu konieczność uiszczenia kosztów sądowych będzie stanowiła wymierną dolegliwość finansową i pozytywnie wpłynie na sferę społecznego odbioru rozstrzygnięć sądowych, zwłaszcza że koszty postępowania są skutkiem bezprawnego zachowania oskarżonego i trudno uznać za sprawiedliwe by ogół społeczeństwa ponosił skutki finansowe tego zdarzenia

7.  Podpis

Sędzia Łukasz Zioła