Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 391/18

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

G. S.

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie II. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Brak posiadania uprawnienia do wystawienia dokumentu w postaci rachunku potwierdzającego sprzedaż - paragonu.

częściowe wyjaśnienia oskarżonej G. S..

k. 378-380, k. 694 verte - 696 verte, k. 708-712.

1.2.2.

G. S.

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie III. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Brak posiadania uprawnienia do wystawienia dokumentu w postaci rachunku potwierdzającego sprzedaż - paragonu.

częściowe wyjaśnienia oskarżonej G. S..

k. 378-380, k. 694 verte - 696 verte, k. 708-712.

1.2.3.

E. M. (1)

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie IV. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

zamiar ułatwienia G. S. popełnienia przestępstwa przywłaszczenia powierzonych G. S. pieniędzy w kwocie 111.353,75 złotych.

wyjaśnienia oskarżonej E. M. (1)

k. 243-245, k. 712-718.

1.2.4.

E. M. (1)

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie V. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

wystawianie w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku w sposób nierzetelny rachunków dokumentujących sprzedaż produktów w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu.

wyjaśnienia oskarżonej E. M. (1)

k. 243-245, k. 712-718.

1.2.5.

S. S.

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie VI. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

zamiar ułatwienia G. S. popełnienia przestępstwa przywłaszczenia powierzonych G. S. pieniędzy w kwocie 111.353,75 złotych.

wyjaśnienia oskarżonej S. S.

k. 236-237, k. 719-720, k. 728-733.

1.2.6.

S. S.

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie VII. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

wystawianie w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku w sposób nierzetelny rachunków dokumentujących sprzedaż produktów w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu.

wyjaśnienia oskarżonej S. S.

k. 236-237, k. 719-720, k. 728-733.

1.2.7.

E. M. (2)

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie VIII. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

zamiar ułatwienia G. S. popełnienia przestępstwa przywłaszczenia powierzonych G. S. pieniędzy w kwocie 111.353,75 złotych.

wyjaśnienia oskarżonej E. M. (2)

k. 292-293, k. 733-3-734.

1.2.8.

E. M. (2)

czyn zarzucony oskarżonej w punkcie IX. części wstępnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

wystawianie w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku w sposób nierzetelny rachunków dokumentujących sprzedaż produktów w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu.

wyjaśnienia oskarżonej E. M. (2)

k. 292-293, k. 733-3-734.

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

I.

G. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd zmienił opis czynów zarzucanych oskarżonej w punktach od I. do III. części wstępnej wyroku ustalając, że w granicach tych czynów oskarżona popełniła jedno przestępstwo opisane w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku. Opis czynu zabronionego przypisanego oskarżonej jako wyczerpujący znamiona przestępstwa określonego w art. 284 § 2 k.k. zawiera w sobie znamiona czynu zabronionego określonego w art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 62 § 2 k.k.s. Przyjmując kwalifikację prawną z art. 284 § 2 k.k. sąd zastosował reguły wyłączania wielości ocen. Społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonej wyczerpującego znamiona art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (opisanego w punkcie II. części wstępnej wyroku) jest znacznie niższa niż przypisanego jej przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. Zachowanie polegające na poleceniu wycofywania pozycji z paragonów stanowiło środek do realizacji celu jakim było przywłaszczenie sobie pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł. Wycofywanie pozycji z paragonów i dokonywana w ten sposób ingerencja w zapis fiskalny choć godziło w obowiązek podatkowy z tytułu VAT, to bezpośrednio prowadziło do sytuacji zafałszowania obrazu inwentaryzacyjno-towarowego sklepu. Ten fałszywy obraz pozwalał oskarżonej na przywłaszczanie sobie kwot ujętych w poszczególnych wycofanych z paragonu pozycjach, a znajdujących się w formie gotówki w kasie. Wskutek bowiem wydanego kasjerkom przez oskarżoną polecenia, w kasach znajdowała się nadwyżka gotówki, która nie znajdowała swojego handlowego uzasadnienia (skoro towar, za który została uiszczona jako cena, wskutek zastosowanego przez oskarżoną sposobu kreującego nieprawdziwy obraz zatowarowania, pozornie wracał do ponownej sprzedaży), a którą to gotówkę oskarżona zatrzymała dla siebie. Powstałe brak w towarze oskarżona uzupełniała w ramach przerzucania towaru ze sklepu na sklep. Wskutek wycofywania pozycji z poszczególnych paragonów - w zapisach księgowych oraz w zapisach inwentaryzacyjnych, towar, którego dotyczyła czynność wycofania był ujmowany jako nie będący przedmiotem sprzedaży, a zatem uznawany za taki, który nie rodzi konieczności ujmowania go w deklaracjach sprzedażowych VAT, co niewątpliwie wyczerpywało znamię "okoliczności mającej znaczenie prawne" w rozumieniu art. 271 k.k.

Mając na uwadze powyższe sąd nie przypisał oskarżonej popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - a opisanego w punkcie II. (drugim) części wstępnej wyroku ze względu na zastosowanie reguł wyłączania wielości ocen przyjmując, że czyn ten stanowi czyn współukarany uprzedni wobec przypisanego oskarżonej przestępstwa przywłaszczenia mienia z art. 284 § 2 k.k., czemu dał wyraz modyfikując opis czynu przypisanego oskarżonej w punkcie I. (pierwszym) części dyspozytywnej wyroku.

Ze względu na zastosowanie reguł wyłączania wielości ocen sąd nie przypisał oskarżonej czynu opisanego w punkcie III. (trzecim) części wstępnej wyroku uznając, iż stanowi on czyn współukarany uprzedni wobec czynu określonego w art. 284 § 2 k.k. Czyn ten choć formalnie wyczerpywał znamiona występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. to jego stopień społecznej szkodliwości był niższy od stopnia społecznej szkodliwości czynu stanowiącego przestępstwo określone w art. 284 § 2 k.k.

Oczywistym jest, że obowiązek wystawienia rachunku wynika z przepisów prawa podatkowego zawartych w ordynacji podatkowej, ustawie o podatku od towarów i usług, jak również w ustawie o podatku akcyzowym. Regulacja art. 87 ordynacji podatkowej nakłada na podatników prowadzących działalność gospodarczą lub wykonujących wolny zawód obowiązek wystawienia – na żądanie kupującego lub usługobiorcy – rachunku potwierdzającego dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi. Podatnicy VAT nie mają bowiem obowiązku wystawiania faktur w zakresie sprzedaży dokonywanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W art. 111 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług paragon fiskalny został zdefiniowany jako dokument fiskalny potwierdzający dokonanie sprzedaży i wydrukowany dla nabywcy w momencie zakupu towaru, który jest na tym dokumencie wskazany. Szkodliwość społeczna czynu zarzucanego oskarżonej w punkcie III. (trzecim) części wstępnej wyroku jest znacznie mniejsza niż przypisanego jej czynu z art. 284 § 2 k.k. Oskarżona polecając pracownicom wycofywanie pozycji z paragonów ingerowała w rzetelność zapisów fiskalnych. Ingerencja ta nie miała jednak bezpośredniego przełożenia na prawidłowość rozliczeń podatkowych Spółdzielni (...) tytułu podatku VAT.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

IV.

E. M. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Oskarżonej zarzucono popełnienie przestępstwa pomocnictwa do przywłaszczenia przez G. S. pieniędzy w kwocie 111.353,75 złotych poprzez poświadczanie nieprawdy w wystawianych rachunkach dokumentujących sprzedaż produktów – paragonach w celu uzyskania korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu.

Do przypisania przestępstwa pomocnictwa konieczne jest wykazanie przede wszystkim świadomości sprawcy, że określone zachowanie podejmowane przez sprawcę tej formy zjawiskowej przestępstwa ułatwia innej osobie popełnienie przestępstwa. Świadomość tę determinować powinien przede wszystkim zamiar bezpośredni – to jest chcenie, aby inna osoba popełniła przestępstwo.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania takiego zamiaru oskarżonej E. M. (1).

Na marginesie poczynić należy uwagę, że w kwalifikacji prawnej czynu błędnie wskazano na treść art. 18 § 2 k.k. jako podstawę prawną pomocnictwa. Omyłka ta - należy przyjąć – posiada charakter oczywistej omyłki pisarskiej, zwłaszcza, że cały opis czynu zarzucanego sprowadza się do pomocnictwa do przestępstwa przywłaszczenia mienia poprzez poświadczanie nieprawdy w dokumentach.

E. M. (1) była pracownicą sklepu (...) do jej zakresu obowiązków należało przyjmowanie płatności od klientów sklepu. Nie można jednak jednoznacznie stwierdzić po loginie znajdującym się na paragonie, że to konkretnie ta oskarżona odpowiada za wycofywanie pozycji z paragonów o określonej wartości, skoro wprowadzoną przez oskarżoną G. S. praktyką było zmienianie się pracowników na kasie bez wylogowywania się poprzedniego pracownika albo logowanie się na kasie na login nieobecnego pracownika – co przyznały w swoich wyjaśnieniach oskarżone: E. M. (2), S. S., E. M. (1) i co zostało potwierdzone dokumentami w postaci listy obecności pracowników. Okoliczności pracowania na cudzych loginach nie można rozstrzygać na niekorzyść oskarżonej E. M. (1) jak i pozostałych oskarżonych za wyjątkiem G. S. i wyciągać na tej podstawie wniosku, że oskarżone te czyniły to wspólnie i w porozumieniu intencjonalnie w celu uniemożliwienia ustalenia winnych powstania niedoboru. Takie wnioskowanie jako zbyt daleko idące jest niedopuszczalne w świetle gwarancyjnych norm prawa karnego oraz sprzeczne z respektowaniem wykonywania przez poszczególne oskarżone swoich obowiązków pracowniczych. Oskarżona E. M. (1) oraz pozostałe oskarżone: S. S., E. M. (2) zostały postawione przed wyborem: albo będą pracować na zasadach ustalonych w sklepie przez G. S. i podtrzymywanych przez kierownictwo w osobach: R. K. i I. P., albo powinny zwolnić się z pracy. Wybranie pierwszej z alternatyw – dokonane przez oskarżoną E. M. (2) oraz pozostałe oskarżone za wyjątkiem G. S. nie wystarcza wszakże jednak do przypisania każdej z nich działania wspólnie i w porozumieniu lub co najmniej – pomocnictwa do przestępstwa przywłaszczenia powierzonych środków pieniężnych z art. 284 § 2 k.k., skoro w zachowaniu tych oskarżonych brak jest zamiaru ułatwienia G. S. popełnienia przez nią przestępstwa przywłaszczenia określonego w art. 284 § 2 k.k.

Przynajmniej takiego zamiaru nie da się ustalić li tylko z samego faktu wycofywania poszczególnych pozycji z paragonów, w sytuacji gdy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie kto i jakie pozycje wycofywał, i o jakiej wartości. Nie można również tracić z pola widzenia okoliczności powstania niedoboru w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności materialnej pracownika za powierzone mienie. Rzutuje ona bowiem na ocenę zamiaru oskarżonej E. M. (1) oraz pozostałych oskarżonych: E. M. (2) i S. S.. Wskutek uprawiania przez G. S. procederu pokrywania niedoboru w towarze, który powinien znajdować się na tzw. „stanie sklepu” towarem przerzucanym z innych sklepów lub uzupełnianym ad hoc własnym sumptem przez G. S., które to działania były również wiadome R. K. i I. P., i które również były pracownicami tego sklepu – braki w zatowarowaniu nie zostały ujawnione w toku pierwszych remanentów, dopiero dokonanie pełnej inwentaryzacji ujawniło skalę niedoboru – 111.353,75 zł. Wydanie polecenia pracownicom sklepu przez oskarżoną G. S. wycofywania pozycji z paragonów było powiązane przyczynowo-skutkowo z wywołaniem tego niedoboru, a następnie jego maskowaniem. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na zeznania świadka R. K., w których przyznała ona, że oskarżona G. S. przekazywała świadkowi dyspozycje podczas swojej nieobecności m.in. zwrócenia uwagi kasjerkom „że wiedzą co mają robić” (protokół zeznań świadka z dnia 11 lipca 2019 r.).

Z powyższego wynika więc, że oskarżona E. M. (1), jak również oskarżone: E. M. (2) i S. S. wykonując polecenia kierownika sklepu nie działały z zamiarem ułatwienia G. S. popełnienia przestępstwa przywłaszczenia mienia.

Brak jest również podstaw do przypisania oskarżonej E. M. (1) popełnienia występku określonego w art. 271 § 1 i 3 k.k.

Oskarżona E. M. (1) nie była osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 k.k. Jak bowiem wynika z ustalonej linii orzecznictwa „uprawnienie «innej osoby» z art. 271 § 1 k.k. powinno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym, zaś dokument przez tę osobę wystawiony ma zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2011 roku., IV KK 190/11, LEX nr 950443).

Przestępstwo określone w art. 271 § 3 k.k. należy do tzw. przestępstw kierunkowych; tym samym inny niż określony w wymienionym przepisie zamiar towarzyszący popełnieniu przestępstwa, nawet jeżeli sprawca osiągnie korzyść majątkową (lub osobistą) w wyniku wystawienia fałszywego dokumentu, nie wystarczy do przyjęcia odpowiedzialności typu kwalifikowanego za poświadczenie nieprawdy w tym dokumencie” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 roku, WA 15/04, OSNKW 2004/10, poz. 94).

W związku z tym sąd orzekł jak w punkcie IV. części dyspozytywnej wyroku i uniewinnił oskarżoną E. M. (1) od popełnienia zarzucanego jej czynu ze względu na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa (art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.).

☒

3.5. Uniewinnienie

IV.

E. M. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera ograniczenia poddające pod wątpliwość możliwość przypisania oskarżonej występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. z uwagi na brak wykazania, że oskarżona chciała lub co najmniej przewidywała możliwość nierzetelnego wystawienia paragonu i godziła się na to by wprowadzać w ten sposób w błąd organy podatkowe. Zachowanie oskarżonej choć wyczerpywało przedmiotowe znamiona występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. to jednak nie było determinowane zamiarem narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej; taka ewentualność znajdowała się poza sferą świadomości oskarżonej; oskarżona w ogóle jej nie przewidywała. W tym zakresie aktualne pozostają rozważania poczynione w zakresie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. oraz w zakresie art. 271 § 1 i 3 k.k.

Skoro występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. można dopuścić się tylko umyślnie, a po stronie oskarżonej brak jest intelektualnego elementu co najmniej przewidywania możliwości jego popełnienia, to konsekwentnie oskarżoną na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. należało uniewinnić od popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie V. części wstępnej wyroku.

☒

3.5. Uniewinnienie

V.

S. S.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Oskarżonej postawiono zarzuty tożsame z zarzutami stawianymi oskarżonej E. M. (1).

W związku z tym rozważania dotyczące braku zasadności przypisania oskarżonej E. M. (1) sprawstwa zarzucanego jej czynu wyczerpującego znamiona występku określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. zachowują swoją aktualność co do oskarżonej S. S.: oskarżona była zatrudniona w sklepie (...); do jej obowiązków należało przyjmowanie płatności od klientów; również oskarżona przyjmowała płatności nie będąc zalogowana na swoim loginie; wycofując poszczególne pozycje z paragonów działała na polecenie oskarżonej G. S. podobnie jak pozostałe oskarżone: E. M. (1) i E. M. (2). Wykonując polecenia oskarżonej G. S. nie miała zamiaru udzielenia jej pomocy w zakresie przywłaszczenia kwoty 111.353,75 złotych, ponieważ nie chciała by G. S. przywłaszczyła sobie powierzone jej mienie. Zachowanie oskarżonej S. S. w żadnej mierze nie było determinowane ułatwieniem G. S. popełnienia przestępstwa na szkodę (...).

Brak jest również podstaw do przypisania oskarżonej S. S. popełnienia występku określonego w art. 271 § 1 i 3 k.k.

Oskarżona S. S. nie była osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 k.k. Jak bowiem wynika z ustalonej linii orzecznictwa „uprawnienie «innej osoby» z art. 271 § 1 k.k. powinno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym, zaś dokument przez tę osobę wystawiony ma zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2011 roku., IV KK 190/11, LEX nr 950443).

Przestępstwo określone w art. 271 § 3 k.k. należy do tzw. przestępstw kierunkowych; tym samym inny niż określony w wymienionym przepisie zamiar towarzyszący popełnieniu przestępstwa, nawet jeżeli sprawca osiągnie korzyść majątkową (lub osobistą) w wyniku wystawienia fałszywego dokumentu, nie wystarczy do przyjęcia odpowiedzialności typu kwalifikowanego za poświadczenie nieprawdy w tym dokumencie” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 roku, WA 15/04, OSNKW 2004/10, poz. 94).

Z uwagi na powyższe sąd na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie VI. części wstępnej wyroku z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.

☒

3.5. Uniewinnienie

V.

S. S.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera ograniczenia poddające pod wątpliwość możliwość przypisania oskarżonej występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. z uwagi na brak wykazania, że oskarżona chciała lub co najmniej przewidywała możliwość nierzetelnego wystawienia paragonu i godziła się na to by wprowadzać w ten sposób w błąd organy podatkowe. Zachowanie oskarżonej choć wyczerpywało przedmiotowe znamiona występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. to jednak nie było determinowane zamiarem narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej; taka ewentualność znajdowała się poza sferą świadomości oskarżonej; oskarżona w ogóle jej nie przewidywała.

Skoro występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. można dopuścić się tylko umyślnie, a po stronie oskarżonej brak jest intelektualnego elementu co najmniej przewidywania możliwości jego popełnienia, to konsekwentnie oskarżoną na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. należało uniewinnić od popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie VII. części wstępnej wyroku.

☒

3.5. Uniewinnienie

VI.

E. M. (2)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Oskarżonej postawiono zarzuty tożsame z zarzutami stawianymi oskarżonej E. M. (1) oraz S. S..

W związku z tym rozważania dotyczące braku zasadności przypisania oskarżonej E. M. (1) i S. S. sprawstwa zarzucanego jej czynu wyczerpującego znamiona występku określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz podstawy prawnej uniewinnienia zachowują swoją aktualność również co do oskarżonej E. M. (2):

☒

3.5. Uniewinnienie

VI.

E. M. (2)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera ograniczenia poddające pod wątpliwość możliwość przypisania oskarżonej występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. z uwagi na brak wykazania, że oskarżona chciała lub co najmniej przewidywała możliwość nierzetelnego wystawienia paragonu i godziła się na to by wprowadzać w ten sposób w błąd organy podatkowe. Zachowanie oskarżonej choć wyczerpywało przedmiotowe znamiona występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. to jednak nie było determinowane zamiarem narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej; taka ewentualność znajdowała się poza sferą świadomości oskarżonej; oskarżona w ogóle jej nie przewidywała.

Skoro występku określonego w art. 62 § 2 k.k.s. można dopuścić się tylko umyślnie, a po stronie oskarżonej brak jest intelektualnego elementu co najmniej przewidywania możliwości jego popełnienia, to konsekwentnie oskarżoną na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. należało uniewinnić od popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie IX. części wstępnej wyroku.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie orzekł obowiązku naprawienia szkody od oskarżonej G. S., ponieważ jak wynika z jej wyjaśnień - spłaca ona kwotę wynikającą z niedoboru w miesięcznych ratach na podstawie porozumienia zawartego z prezes (...) (k. 709). W związku z powyższym zastosowanie znalazła dyspozycja art. 415 § 1 k.p.k. wykluczająca dopuszczalność orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w sytuacji gdy roszczenie jest przedmiotem innego postępowania.

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.Podpis